فرازهایی از وصيت نامه شهيد حميدرضا رحمانپور

سلام به بارگاه مقدس حسين ابن علي (ع) وسلام به خاك‌هاي داغ كربلا كه آغشته به خون هفتادوتن از ياران اوست و سلام به حسيني كه چندين سال جوانان و مردم اين مرزو بوم به خاطر آزادسازي بارگاه او ودفاع از مملكت دست از هر كاري كشيده‌اند و منتظر كمك خداوند دراين امر اللهي مي باشند و سلام خدمت خانواده گرامي من كه چند سال زحمات و گرفتاري‌هاي فراواني را در پاي من كشيده اند تا اينكه مرا تا اينجا رسانده‌اند ولي افسوس كه من به حقيقت نتوانستم جبرانه اين زحمات را بكنم ولي چه كنم نادان بودم ان‌شاالله كه مرا حلال مي‌كنيد و از جانب من از تمام فاميل حلالي طلب كنيد.

 آري بالاخره بنا بر ضرورت و احتياج دوباره به جبهه آمديم و منتظر قسمت هستيم بايد بدانيم كه فعلا اين عمل خير يك وظيفه شرعي و الهي است و اگر در انجام اين فريضه الهی كوتاهي نماييم وظيفه ي خود را انجام نداديم و بايد متحمل عذاب سختي در آخرت شويم زيرا كه خداوند پس از فنا و از بين بردن موجودات در روز رستاخيز دوباره آنها را باز مي گرداند و زنده مي كند اما اين بار زندگي در عالم دنيا و جهان ماده نيست بلكه زندگي در آخرت و عالم جاودان است.

آنجاست كه رو سفيدان وآنان كه آزمايش دنيا را بخوبي پاسخ دادند و از امتحان سرافراز بيرون آمدند جلوه مي كنند و در برابر خلايق قدرت نمايي مي نمايند و خداوند بهترين و شيرين ترين و جاودانه ترين پاداش را به آنها ارزاني مي بخشد وآنجاست كه بد كاران و فاسقان و منافقان بارويي سياه رسوا مي شوند.

در آخر به خانواده ام و ديگر خانواده ها توصيه مي كنم كه صبور باشند و انسان صبور كسي است كه هر حادثه اي كه به او رسد شكيبايي خود را حفظ كند و مي‌گويد: «انا لله وانا اليه راجعون» ان‌شاءالله كه صبوريد.

با خصم نبرد تن به تن بايد كرد                         چون گل كفن سرخ به تن بايد كرد

از خون شهيدان تبري بايد ساخت                         شيطان بزرگ ريشه كن بايد كرد