سردار میررضایی مداح اهل بیت (ع) بودند.

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه.......................هم سوخته شمع ما، هم سوخته کاشانه

سخن گفتن از شهدا بسیار سخت است چرا که آنان هر کدام ستاره های درخشانی بوده اند که درخشیدند تا راه را برای ما روشن کنند. می خواهم از کسی حرف بزنم که واقعا الگو بود و اسوه. سرداری از سرداران گمنام ولی درخشان لرستان؛ کسی که در دامان پدر و مادر بزرگواری تربیت شد و در جوانی به فرماندهی دلیر و شجاع تبدیل شد. کسی که بسیجی های گردان همیشه پیروز انبیاء (ع) از وی به عنوان فرماندهی شجاع، نترس و مهربان یاد می کنند. آری مصطفی میررضایی - و برای رزمندگان گردان انبیاء (ع) سبزخدا دریکوند - سمبل خوبی، تقوا، شجاعت و فرماندهی شایسته و مهربان بود. او همیشه تبسم بر لب داشت و مردم دار بود و عاشق اباعبدالله الحسین (ع)، در ایام محرم با صدای دلنشین و سوز ناک در مدح و مرثیه حسین بن علی (ع) مداحی می کرد و نوحه می سرود. آرزوی شهادت در لحظه لحظه زندگی با او بود و در این راه چندین بار مجروح شد. تقدیر چیز دیگری بود؛ باید عروج دوستانش را می دید. اما دیری نپایید تا اینکه در بازگشت به محل کارش در کردستان بالاخره به آرزوی دیرینه اش رسید و به جمع یاران سفر کرده اش پیوست و دوستان را تا ابد داغدار خود کرد؛ یادش گرامی باد.

راوی: حاج سبزمراد میردریکوند - کارشناس مسئول گزینش ناحیه دو خرم آباد- فرزند زنده یاد، بسیجی دلاور؛ ابراهیم میر دریکوند.