برگزاری محفل انس با قرآن به یاد شهدای محله ماسور توسط پایگاه ام ابیها در منزل شهید علی‌محمد میردریکوند

در روز بیست‌ودوم ماه مبارک رمضان و در ایام  شهادت مولای متقیان امیرالمؤمنین علی (ع)، محفل انس با قرآن کریم به یاد شهدای محله بزرگ ماسور، به همت سرکار خانم ثریا میرهاشمی فرمانده پایگاه ام‌ابیها مسجد صاحب‌الزمان (عج) در منزل شهید والامقام علی‌محمد میردریکوند برگزار شد. 

این گردهمایی معنوی با حضور بانوان محله، فضایی سرشار از نور و ایمان را برای بزرگداشت مقام شهدا و انس با کلام وحی فراهم آورد.  

این محفل نورانی با سخنرانی حجت‌الاسلام روح‌الله دریکوند همراه بود. ایشان در ابتدا به بیان احکام شرعی مرتبط با این ایام مبارک پرداختند و سپس با اشاره به اهمیت آمادگی برای عالم برزخ، حدیثی از رسول خدا (ص) را بیان کردند که قبر هر روز با پنج جمله ندا می‌دهد:  

1. من خانه تنهایی هستم، پس انیس و همرازی به سوی من بیاورید.  

2. من خانه تاریکی هستم، پس به سوی من چراغ همراه آورید.  

3. من خانه خاکی هستم، پس فرش همراه داشته باشید.  

4. من خانه فقر و نداری هستم، پس گنجی به همراه بیاورید.  

5. من خانه مارها هستم، پس پادزهری با خود حمل کنید.  

حجت‌الاسلام دریکوند در ادامه توضیح دادند که انیس قبر، تلاوت قرآن است، چراغ آن نماز شب، فرش عمل نیک، گنج آن کلمه توحید و ذکر «لا اله الا الله» و پادزهر آن صدقه می‌باشد.  

ایشان سپس به گناهان و عواملی که موجب از بین رفتن حسنات می‌شوند، از جمله غیبت، اشاره کردند و فرمودند: «امام صادق (ع) می‌فرمایند: غیبت همانند آتشی است که هیزم را می‌سوزاند و حسنات انسان را از بین می‌برد.» همچنین به روایتی اشاره کردند که اگر کسی غیبت دیگری را بکند، تا ۴۰ روز ثواب اعمال او به نامه اعمال شخص غیبت‌شونده منتقل می‌شود. رسول خدا (ص) نیز فرموده‌اند: «گاهى انسان به‌واسطه غیبت، تمام اعمال نیکش را از دست می‌دهد و ثواب آن‌ها به فردی که از او غیبت شده، انتقال می‌یابد.»  

در بخش پایانی سخنان خود، حجت‌الاسلام دریکوند به موضوع امید و توبه پرداختند و تأکید کردند که اگر اهل گناه هستیم؛ هرگز نباید از رحمت الهی ناامید شویم چراکه یأس و ناامیدی از بیماری های خطرناک معنوی و روحی بشر به حساب می آید چون در پی مأیوس شدن انسان از رحمت خداوند، انجام هرکار زشت و خلاف، آسان می گردد. لذا در هیچ شرایطی، یأس و ناامیدی روا نیست.

 ایشان در این زمینه با اشاره به روایتی از کتاب عیون اخبارالرضا، داستان حمید بن قحطبه را ذکر کردند که به دلیل گردن زدن ۶۰ سید بنی‌زهرا دچار یأس شدیدی از رحمت الهی شده بود. اما امام علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) با شنیدن این ماجرا، به پهنای صورت اشک ریختند و فرمودند: «آن یأسی که حمید از رحمت الهی داشت، گناهی بزرگ‌تر از قتل آن شصت نفر علوی است.