دخترکی که پدر را در قاب خاطرات جستجو می‌کند

روسـتای گوشه شهنشاه، سرزمین دلیرمردان، آرامگاهی برای رشادت و فداکاری. این دیار، ۶ شهید گرانقدر را تقدیم اسلام و انقلاب کرده است.  

دوازدهم خرداد ۱۳۸۰، روزی که پدر رفت، اما خاطراتش جاودانه شد. هنوز نوزاد دخترش بر دستان خانواده عزادار، در میان جمعیت سوگوار، بدرقه‌ی پدر را نظاره می‌کرد. چشمانی که هنوز مفهوم جدایی را نمی‌فهمید، در نگاه حیران خود به دنبال آغوشی آشنا بود.  

سال‌ها گذشت، اما دست‌خطی به جای مانده از پدر، رشته‌ی اتصال بین آن دختر کوچک و آغوشی بود که هیچ‌گاه از یادش نرفت.  

گاهی دفتر خاطرات را باز می‌کرد، انگشتانش را آرام روی نوشته‌های پدر می‌کشید، گویی می‌خواست گرمای دستان پدر را از میان جوهر کلمات احساس کند.  

هر واژه، پُلی بود به گذشته، هر جمله، آوازی بی‌صدای محبت، هر نقطه، نشانی از دلتنگی.  

دختر، هر بار که به تصویر پدرش خیره می‌شود، چیزی فراتر از یک قاب را می‌بیند؛ چهره‌ی مهربان، نگاه پُرمهر، شانه‌هایی که همیشه مأمنی امن بودند.  

در سکوت، چشمانش را می‌بندد و تصویر را در دلش زنده می‌کند.  

حس می‌کند اگر دست دراز کند، شاید بتواند پدر را در آغوش بکشد، شاید بتواند همان گرمایی را که روزی او را در بر می‌گرفت، دوباره احساس کند.  

حسین صفی دیگر در میان ما نیست، اما در خطی که به یادگار گذاشت، در تصویری که به دل نشسته، در خاطراتی که هرگز از قلب دخترش پاک نمی‌شود، زنده است.  

نامش جاوید، یادش ماندگار، و محبتش بی‌پایان باد.