یاد ماسور

یادِ ماسور قدیمم ها وِ ویر
یادِ او هُومبازییا کهِ بینَه پیر

وقتی که یادش مِیارم دِ نظر
مس مووِم دِ نوکِ پا تا فرقِ سر

مردمونِش، مردمی بین بی ریا
پاک و بی کینه، عزیز و با وفا

مَشک آو و مَشکِ دو یادش وِ خیر
نشِسِن وِ لو جو یادش وِ خیر

باغ و بوسو گشتِنِ مین پینه زار
مس مِوِی آدم دِ او عطرِ بهار

ها وِ یادم نون وَر تاوَه داام
چِزِنَک روغنِ سَر تاوَه داام

دنگِ تالِ مش حسین عالی قَدم
کُشکِله شیرازییا، کی دَم وِ دَم

لو، گِلالِش پر دِ بط ،بی دِ بهار
لشگرِ ماهی دِ آوِش وِ قطار

نالِ نالِ گاو و گلّه لو گِلال
گوش آدم پر دِ وَرِّ وَرّ مِنال

سَرِ تپّهَ ش پر دِ اَسپَنیا قشنگ
گل وِ بار اوما هزار و هَف‌رنگ

ها وِ یادم ،قیمتی بی، اُو قِلاش
حیف، ایسِه هی مِنی، آو نیا وِ جاش

اُو قِلا،که دَس بِرار افلاک بی
حیف و صد حیف، هُم ردیفِ خاک بی

ها کجا مَر یادگار اجدادِمو
تاج بی وِ مسکنِ آبادِمو

او قلا که دی ولات، طورِش نِوی
هر چی گشتم ردّی دِ قورش نِوی

باغِ دولت ،سی(سید) اَحد وا سی (سید) خلیل
کردِنی ماسورِ جایی بی بَدیل

پر دِ آلو، سیو و اَنگیر و هلو
مُفت بی گوجه ، بادمجون و کدو

هر کسی دِ، هولِ کار و بارِ خُش
دِ کنارِ یارِ خُش دلدارِ خُش

وا غم و غصه منی بیگونه بین
وا خدا هُمسا بین و هُم حونه بین

مَسکَنم چی جونِ شیرینِ مِنه
یادگار دوسِ دیرینِ منه

ای خُدا بووَه وُجودِش بی بِلا
غُصه و غم تا اَبد دِش دیر، با
شاعر: استاد علیرضا حکیم