نامگذاری معابر به نام شهدا

دفاع مقدس مقوله ای تمام نشدنی است که می تواند دانشگاهی باشد برای همه نسلها و روایات آن در هر برهه زمانی پاسخی باشد به چالشی که در مسیر جامعه پدیدار شده است.

اکنون جامعه که روند زندگی درلحظه از سویی و حرکت به سمت پاک کردن حافظه ها از سوی دیگر مورد نظر است دفاع مقدس می تواند ابزاری باشد برای ایجاد تلنگرهای درونی برای افراد تا متوجه باشند که چراغی به نام دفاع مقدس چه تاثیری می تواند بر ایجاد پاسخ های لازم جهت مشکلات و پوچی هایی باشد که در عصر ماشین به انسان دست می دهد. 

ابزارهای مختلفی می تواند دفاع مقدس را به تابلویی در مقابل دیدگان افراد قرار دهد تا با درس گرفتن از آ ن مسیر مستقیم خود را بیابند.

اردوهای راهیان نور، برنامه های تلویزیونی و رادیویی، ملاقات با پیشکسوتان و... در جنبه های فردی الگوپذیری از زندگی شهدای جنگ می تواند باعث هدایت، بازگشت یا تثبیت قدمهای افراد در مسیر حقیقی زندگی که همان مسیر خدا، اهل بیت(ع) و اولیاء الله است باشد.

از جمله روشهایی که تاثیر به سزایی در ترویج ایثار و شهادت و همان بازگشت دارد نامگذاری معابر و اماکن به نام شهدا و نام آوران عرصه جهاد است و کارکردهای آن در عرصه تربیتی علاوه بر آنچه در بالا در خصوص تاثیر بازخوانی جنگ آمد به صورتهایی است که نمونه هایی از آن در ذیل می آید:

۱. نسلی که جنگ را ندیده و همه تلاشها بر آن است تا این واقعه عظیم را از ذهن او دور کند روزانه تابلویی را در برابر دیدگان خود می بیند که بر روی آن نوشته است خیابان یا کوچه سردار شهید.... بسیجی شهید.... پاسدار شهید.... معلم شهید.... رزمنده شهید..... و طی دیدن مستمر این الفاظ در مقاطعی مجبور است به سوالات درونی خود در خصوص شهید، رزمنده، بسیجی و... پاسخ دهد و دلیل این موضوع را که یک معلم چرا شهید شده است را بیابد و این خود آغاز راهی است که سیر الی الله را برای فرد در خود دارد و چنانچه فرد برای پاسخگویی به سوالات خود راهنمای مناسبی را بیابد چنان تربیت می شود که هیچگونه وسوسه ای نمی تواند او را از مسیر حق و حقیقت دور سازد.

۲. قرارگرفتن نام شهید در سردر معابر و کوچه ها می تواند علاوه بر نظاره الهی ناظر دیگری باشد که باز دارندگی مناسبی را برای افراد به وجود بیاورد زیرا همه افراد از علنی کردن گناه خود ترس داشته و حتی آنها که به زعم همه، گناه خود را علنی کرده اند باز هم در موقعیتهایی اقدام به پوشش برای پنهان سازی گناه خود می کنند و وجود نام شهید در معابر می تواند حس خجالتی را برای فرد در هنگام ارتکاب گناه به وجود آورد و تاب دیدن تابلویی را ندارد که یک فرد مقدس، پاک و الهی او را ببیند که از محل ارتکاب گناه بازمی گردد و همیشه باید این موضوع را در اذهان تثبیت کرد که این معبر علاوه بر نظاره الهی به دوربین شهید مجهز است تا جامعه را به سمتی ببرد که افراد برای ثروت، قدرت و شهوت دست به هر عملی نزنند و چالش های روزگار آنها را به سمتی نبرد که شخصیت پاک خود را نابود کنند.

۳. نامگذاری معابر به نام شهدا می تواند یک شاخص اجتماعی باشد که مانع تاثیرپذیری تبلیغات و هیاهوهای سیاسی و اجتماعی بر افراد شود و در برهه هایی که نیاز به مشارکت در عرصه های سیاسی و اجتماعی یا حرکت های ملی نیاز است جدای از همه تبلیغات و تلاشها برای جذب افراد تنها یک سوال مطرح شود که چقدر این جنبش این فرد و این حرکت در مسیر شهید و ایثار قراردارد و پاسخ روشن به آن می تواند ضامن سلامت و امنیت اجتماع بوده و فتنه ها و نفاق ها و تزویرها را از جامعه دور سازد و جامعه به سمتی برود که همه تلاشها بر حول پیشرفت و سازندگی مادی و معنوی آن باشد نه بر حول قدرت و ثروت طلبی و تقدیم جامعه به بیگانگان برای تاراج منابع آن.

۴.بیداری وجدان کاری و حس انجام وظیفه در افراد تنها با بالا بردن اعتقاد آن ممکن است و هنگامی که فرد تابلوی نام شهید را در برابر دیدگان خود ببیند در هنگام انجام وظیفه ضمن به کارگیری همه تلاشهای خود به این نکته می اندیشد که وقتی شهید جان خود را در طبق اخلاص می نهاد و تقدیم درگاه خدا می کرد هیچگاه به کمبودهای زندگی شخصی اش، به رقابت با دیگری که من جان را فدا کنم و او بماند و از خوشی های دنیای فانی استفاده کند و دیگر مقوله های این چنینی فکر نکرده و تنها به دو مقوله رضایت الهی و انجام وظیفه فکر کرده است و همین امر هم باعث بروز نوعی خودسازی در درون افراد می شود تا مسئولیت خود را نه جنبه ای برای رسیدن به قدرت و ثروت و بلکه برهه ای برای انجام وظیفه دانسته و تنها به رضایت الهی بیندیشند.

باری نگارش جنبه های مثبت مزین نمودن معابر به نام شهدا چنان بسیار است که ساعتها و دفترها را در خود جای می دهد و نگارنده نیز به همین مقدار بسنده می کند و باشد که عمل به این عناوین وسطور وتلاش در مسیر پاک ایثار و شهادت را به همگان توفیق دهد ان شاء الله و در پایان ذکر این نکته هم ضروری است که بر همگان واجب است که هر کس به هر اندازه که در توان دارد با هر وسیله ای در ترویج فرهنگ ایثار وشهادت و چرایی واژه شهید بکوشد تا هر روز و هردم چراغ روشن شهید در جامعه تابان و تابان تر شود.