مرد تدبیر و خدمت

به نام خداوندِ تدبیر و فن،  
که  سازد ز حکمت، چراغ زمن

فتوحی یکی مردِ تدبیر بود،  
که شهر از حضورش، به تدبیر سود.  

به منطقه سه، چون مهی تابناک،  
به شهری چو خورشید، در راهِ پاک.  

نه غوغای بیهوده، نه حرفِ خام،  
همه کار او شد به تدبیر نام.  

به میدانِ خدمت، چه پرشور گشت،  
که تدبیرِ او شد، چراغی به دشت.  

پل و جاده، از همتش جان گرفت،  
خیابان ز مهرش، صفا را گرفت.  

چو سازد، بماند ز کارش نشان،  
به تدبیر، نیکو شد این خاکمان.  

ولیکن به بی‌مهری از شهر رفت،  
که رسم وفاداری از یاد رفت.  

باشد که خدمت بماند به جا،  
نه آنکه رود مردِ تدبیر ز ما!

✍️رها