در سالروز ورود آزادگان به میهن اسلامی، دو آیین باشکوه برای تجلیل از آزاده جانباز هشت سال دفاع مقدس، حجت الاسلام سید حسن میریان خشکرودی و همچنین حجت الاسلام موسی لطفی مهروئیه برگزار شد؛ در منزل شخصی‌ این دو آزاده سرافراز با حضور امام جمعه پردیسان و مسئولان مرکز خدمات حوزه، و دیگری تجلیل از حجت‌الاسلام میریان در حسینیه شهید سلیمانی مجتمع شهید شاه‌آبادی. این مراسم‌ها با اهدا هدایای معنوی، از جمله سنگ حرم حضرت ابوالفضل العباس علیه‌السلام در حسینیه شهید سلیمانی به حجت الاسلام میریان، جلوه‌ای آسمانی یافتند و دل‌ها را روانه کربلا کردند.

در نخستین مراسم، حجت الاسلام والمسلمین محمدرضا حامدی امام جمعه محترم پردیسان و مسئولان مرکز خدمات پزدیسان قم با حضور در منزل شخصی این دو آزاده گران‌قدر، از مقام والای آنان تجلیل کردند. خانه‌‌هایی که دیوارهایشان خاطره درد و صبر را در خود دارند، و فضای آنها با حضور این بزرگواران، به محفل ذکر و نور تبدیل شده بود.  

در این دیدار، ضمن بیان خاطراتی از دوران اسارت، فضای صمیمی و معنوی حاکم شد که یادآور محافل انس با شهدا و اهل‌بیت علیهم‌السلام بود.

 حسینیه‌ای که دل‌ها را روانه کربلا کرد  

مراسم دوم در حسینیه شهید سلیمانی، مجتمع شهید شاه‌آبادی برگزار شد؛ در این مراسم حجج اسلام؛ حاجی زاده، عسول و دریکوند، با حضور در جایگاه، از مقام شامخ آزادگان و به‌ویژه حجت‌الاسلام سید حسن میریان خشکرودی تجلیل به‌عمل آوردند. 

 

در این آیین نورانی، با اهدا هدایای معنوی، ارادت حضار به این آزاده جانباز ابراز شد؛ اما در میان آن‌ها، یک هدیه خاص و آسمانی جلوه‌ای دیگر داشت: سنگ حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس علیه‌السلام.

  

لحظه‌ای که حجت‌الاسلام میریان با بوسه‌ای عاشقانه بر این سنگ، دل خود را روانه حرم کرد، حضار نیز با اشک شوق و تبرک جستن به این هدیه گران‌سنگ، دل‌هایشان را به کربلا سپردند و فضای حسینیه را عطر ارادت فرا گرفت.

 مردی از تبار کربلا  

این آزاده گران‌قدر، در دوران دفاع مقدس، پس از اصابت تیر خلاص از سوی نیروهای بعثی، به طرز معجزه‌آسا زنده ماند و به اسارت برده شد. هشت سال درد و رنج در زیر شکنجه‌های رژیم بعثی را با تأسی از حضرت سجاد علیه‌السلام، زینب کبری سلام‌الله‌علیها و اسرای کربلا، با صبر و استقامت تحمل کرد.  

و در لحظه‌ای خاص، در حالی که در اردوگاه شماره ۱۰ به همراه جمعی از همرزمان خود در زیر ّشکنجه‌های رژیم بعثی در انتظار سرنوشت بود، با عنایت حضرت قمر بنی‌هاشم علیه‌السلام، خبر آزادی‌اش با ذکر دقیق سال، ماه، روز و ساعت به او داده شد؛ گویی فرشتگان، پیام رهایی را در گوش جانش زمزمه کردند.

این دو آیین، تنها بزرگداشت یک آزاده نبود؛ بلکه تجدید عهدی عاشقانه با آرمان‌های بلند شهدا، آزادگان و اهل بیت علیهم‌السلام بود.  
تجلیلی بود از نوری که با گذر از آتش اسارت، خاموش نشد؛ بلکه روشن‌تر شد و راه را برای نسل‌های آینده روشن کرد.  
در این لحظات، نه‌تنها از یک مرد تجلیل شد، بلکه از روح مقاومت، از ایمان در بند، و از عشق به ولایت تجلیل شد.  
دل‌های حاضر، با هر ذکر، با هر اشک، و با هر نگاه به سنگ حرم حضرت عباس علیه‌السلام، گویی دوباره با کربلا پیوند خوردند؛ و این مراسم، به صحنه‌ای از اتصال زمین به آسمان بدل شد.