منطقه عشایری تخت چان، محل تولد ایشان. محمد پسر کوچک سردار، در کنار پدر.

با نگاهی به سیره  و رفتار رسول الله (ص) در می یابیم که آن حضرت، اهتمام ویژه ای برای شادی و شادابی بچه ها داشته اند. این رفتار رسول اکرم (ص) منحصر به کودکان منزل خود نبوده، بلکه شامل همه کودکانی که در محیط پیرامون او زندگی می کرده اند، بوده است. مهرورزی و نشاط بخشی به کودکان که یکی از آموزه های مهم دین است از جانب هر کسی که باشد پسندیده است.

پیامبر (صلى الله عليه و آله) می فرماید: إنّ في الجَنّةِ دارا يقالُ لَها دارُ الفَرَحِ ، لا يَدخُلُها إلاّ مَن فَرَّحَ الصِّبيانَ. (منتخب میزان الحکمة: ج1، ص270) خانه اى در بهشت است كه به آن، [خانه] شادى گفته مى شود. جز كسى كه كودكان را شاد كرده باشد، وارد آن نمى گردد.

«سردار میررضایی» که تربیت یافته این مکتب بودند؛ شخصیتی بود که روح لطیف و ظریف کودکان را نوازش می داد. او باران سرور و خوشحالی را به قلب کوچک کودکان نازل می کرد. کودکان با دیدن چنین محیط شاداب، پر لطافت و پر مهری از جانب ایشان به اوج شادمانی می رسیدند و آنان به انبساط روحی و به معنای واقعی شادی دست پیدا می کردند.

بنده ماشین نداشتم، چند بار که می‌آمدند به خانه ما، می گفتند: بچه‌ها را بیاورید سوار ماشین کنم؛ کوچک هستند دلشان می‌خواهد سوار بشن و دوری بزنند. بچه ‌های بنده را سوار ماشین می کردند و در داخل شهر یا نزدیک پارکهای شهر دورشون می‌زد و آنان را به منزل برمی گرداند. بچه‌ها در خانه روی دوش و کمرش سوار می‌شدند. می‌گفت: کمر دایی تون جا زیاد داره بیایید دو تا سه تا سوارم بشین. بچه ها روی کمر او سوار می شدند و بسیار شادی می کردند.

راوی: غلام رضا دریکوند، جانشین مهندسی لشکر57 حضرت ابوالفضل (ع).