شهادت، پايان غربت بشر و آغاز قربت انسان است. شهادت، پل پيوند زمين و آسمان است و شاهدان، غريبه هاي مظلوم در زمين هستند كه قامت ملكوتي ارواحشان به اسارت منطق معاش ناسوتيان در نيامده و در عين حالي كه ظاهرا در زمين و شريك غفلت زمينيان هستند، اما نه، آنها در واقع ديده بر باطن عالم و حقيقت دنيا گشوده‌اند و محشور عالم معنا هستند. سخن در وصف زندگي مردي از مؤمنان راه حق است كه مظلومانه در راه اقامه نماز و فريضه امر به معروف و نهي از منكر به دست عده‌اي از دشمنان دين خدا خونش ريخته شد.

 شهيد والا مقام حجت الاسلام والمسلمين محمد كشوري، سال 1321 در روستاي كوچكي از بخش پاپي شهرستان خرم آباد در خانواده‌اي مذهبي چشم به جهان گشود. دوران ابتدايي را با رنج و زحمت در محل زندگي پشت سر گذاشت. از همان نوجواني عشق و علاقه خاصي به مسايل ديني و مسجد و محراب داشت به طوري كه در بين مردم و اهالي محل به «شيخ محمد» معروف شد. همين عشق و علاقه به مسائل ديني و معنوي، سبب شد تا او جزء خريداران يوسف فاطمه (سلام الله عليها) قرار گيرد. 

جذبه شعاع خورشيد مهدوي، او را در سال 1347 وارد حوزه علميه كماليه خرم آباد كرد تا نزد اساتيد بزرگ آن ديار به كسب علم و دانش معرفت الهي پردازد. اين دلباختة كوي جانان، همواره به عنوان طلبه‌اي متدين، فاضل و عاشق درس و بحث، نزد اساتيد خود مشهور بود. تحصيلات حوزوي را تا خارج فقه و اصول در مدرسه كماليه با موفقيت گذراند. با شروع نهضت بزرگ امام (رحمه الله عليه) به عنوان مبلغي مبارز، عليه رژيم ستم شاهي به مبارزه پرداخت.

پس از پيروزي انقلاب اسلامي وارد كميته انقلاب اسلامي شد و در تأسيس آن و جذب جوانان نقش بسزايي داشته و در جمع‌آوري اسلحه‌ها و خنثي نمودن توطئه‌هاي منافقين و گروهكهاي ضد انقلابي فعالانه شركت داشت. با شروع جنگ تحميلي، لباس جهاد در راه خدا به تن كرد و در كنار اولياي خاص خدا، بارها به جبهه اعزام و در عمليات‌هاي متعددي حضور چشمگير داشت. شهيد علاوه بر تبليغ شريعت ديني، در بعد سازندگي نيز فعاليتي مستمر داشت، به طوري‌كه با تنها دستگاه بلدوزري كه از طرف استانداري استان جهت عمران و آباداني منطقه محروم پاپي در اختيار ايشان قرار داده بودند، اكثر راههاي ارتباطي روستايي و عشايري منطقه كه بالغ بر 300 كيلومتر مي باشد، جاده شكافي و احداث نمود.

اين رزمندة راستين اسلام، پس از اتمام جنگ و بازگشت از جبهه، راه شهداي در راه حق را به خوبي ادامه داد و همواره در شوق وصال دوست و عشق به شهادت، همچون شمعي آرام مي‌سوخت. همانند مولايش علي (عليه السلام) منتظر شهادت و عاشق كشته شدن در راه خدا بود. بي توجهي به امور دنيوي و عشق و ايثار و فداكاري و خدمت به مردم را سرلوحه امورات خود قرار مي داد. 

سرانجام اين روحاني جليل القدر در ظهر روز پنج شنبه 23/2/78 برابر با 26 محرم الحرام سال 1420 در حين اقامه نماز جماعت در زندان مركزي خرم آباد، توسط عده‌اي از افراد شرور و محارب با خدا و منافق صفت همانند مولايش علي (عليه السلام) فرق مباركش با شليك گلوله‌اي شكافته و به درجه رفيع شهادت نايل آمد و گوهر كلام گهربار علي (عليه السلام) كه فرمودند: «فزت و رب الكعبه» شامل حال آن راحل الي الله شد.

« روحش شاد و راهش پر رهرو باد»