قرآن و روایات به موضوع تخصص در کار و حرفه، اهمیت داده اند و از انجام کار بدون تخصص و شناخت، نهی نموده اند، چرا که باعث می شود آن کار خوب صورت نپذیرد.

رسول اکرم (ص) خرابی که از انجام دادن کار بدون تخصص حاصل می شود را بیشتر از اصلاح آن کار دانسته و فرموده اند: مَنْ عَمِلَ عَلَى غَيْرِ عِلْمٍ كَانَ مَا يُفْسِدُ أَكْثَرَ مِمَّا يُصْلِحُ‏. (کافی: ج1، ص44)

هر کس بدون علم و تخصص، کاری انجام دهد، بیش از آنکه آباد نماید خراب می کند.

ایشان برای توانایی دیگران ارزش قائل بودند و تخصص دیگران را نادیده نمی گرفت. اگر می دید کسی در امری می تواند مثمر ثمر باشد با تمجید از او باعث رشد و شکوفایی او در آن کار می شد. به گونه ای بها می داد که انسان در کار خویش احساس رضایت می کرد و عشق به کار در او تزریق می شد. «میررضایی» استعداد افراد را مورد توجه قرار می داد و آنان را در جایی که توانایی داشتند، به کار می گماشت. در منطقه‌ی «سرو» مرز ترکیه بودیم بعد از جنگ سال 74-75 مین می‌کاشتیم و بعضی جاها پاکسازی می‌کردیم، همیشه به من می‌گفت: در جنگ شهید نشدی؛ در این موقع شهید نشی که به تو نیازمندم و می‌گفت و می‌خندید.  با این سخنان او از کار خودم احساس رضایت می کردم و سعی می نمودم بیشتر تلاش کنم و در راه خدمت موفقیت بیشتری کسب نمایم.

 راوی: غلام رضا دریکوند. جانشین مهندسی لشکر57 حضرت ابوالفضل (ع)، در دوران دفاع مقدس.