بانوی ماجده و مؤمنه حاجیه نازار حیدری (ترکارانی) مادر ارجمند شهید گرانمایه «پاپی علی پاپی (خادم)»، در ماه مبارک شعبان المعظم و در آستانه ماه نزول قرآن، دعوت حق را لبیک گفت و میهمان فرزند شهیدش شد. خانه با نفس‌های مادر گرم بود اما امروز دیگر مادر در خانه نیست و او اینک میهمان فرزند شهیدش است.

اگر چه مدتي از آن دوران ملكوتي شهيد مي گذرد ولي خاطرات آن روزها آنقدر عميق و پاك است كه هيچ گاه از ذهنها محو نخواهد شد. شهيد از خانواده ای مستضعف بود، از زمان كودكي علاقه فراوان به نماز و عبادات داشتندّ با عبادت مانوس بود. همیشه با پدر و مادر و برادران خود بسيار مهربان بود. طوري بود كه همه دوستان و خويشان علاقه زيادي به او داشتند. شهيد از اوايل انقلاب اسلامي ايران جز انصار مجاهدين فی سبیل الله بود.  ايثار و از خود گذشتگي در بين رزمندگان يك كار معمولي بود، آنها دل به خدا دادند و تن به اتش سپردند. شهيد در سال 1364 هم عازم خدمت سربازي شد و در طول خدمت، چندین بار به جبهه ها رفتند و در جبهه هاي غرب مجروح شد. تا در سال 1365 به درجه رفيع شهادت نائل گرديد. ياد و خاطره شهيد بخير و راهش پرهرو باد.

 اميد است كه بازماندگان، راه اين شهيدان را ادامه دهيم. شهيد پاپي از نيكان خدا بود و انسانی خاكي و متواضع، او فردي با صداقت، باصفا و با تقوا بود، جنس خود را از خاك مي دانست، رفتاري خاكي و بدون غرور داشت. در برخورد با دوستان و قوم و خويش، بسيار با محبت و نرم خو و جذاب و در برخورد با دشمنان بسيار خشن و دلير بود. از جمله خاطراتي كه اين جانب از پسر خاله شهيدم دارم اين که قبل از شهادت، زماني كه آماده به خدمت شده بود صحبت از مدرک تحصیلی شد، با تبسمی گفت پسر خاله جان در اين زمان كه انقلاب اسلامي و وطن نياز به ما دارند وظيفه ماست كه وفاداري خود را ثابت كنيم و الان آسايش بر ما حرام است و در نزد خدا اين موضوع خود بهترین مدرك و بالاترين درجه است. بعد از شهادتش گفته هايش را به خاطر آوردم، او واقعا اهل عمل بود و گفته بود خود را عملا ثابت مي كند و به بالاترين مرتبه كه همان شهادت است نائل آمد و بهترين مدرك را براي وفاداري نسبت به انقلاب اسلامي و وطنش ارائه نمود يادش به خير، روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

شهيد در روستاي جلوگير بخش پلدختر لرستان ديده به جهان گشود تا پيش از رفتن به سربازي در يك خانواده فقير و كم در آمد زندگي مي كرد و شغل ايشان كشاورزي بود. چون از خودشان زمين نداشتند هميشه براي معاش زندگي تلاش مي كرد و در كار كشاورزي شريك مردم مي شد. تا اينكه با شروع جنگ تحميلي بنا به پيام امام امت و با وظيفه سنگين مسلماني به پيام امام لبيك گفت و براي خدمت به سپاه پاسداران پلدختر رفت و به خدمت مقدس سربازي اعزام شد و سرانجام در تاريخ 65/9/3 در حومه باختران پادگان منتظري به وسيله بمباران هواپيماهاي رژیم بعثی عراق به درجه رفيع شهادت نائل شد. روحش شاد و يادش گرامي باد