عنایات ویژه حضرت زهرا (س) در دوران دفاع مقدس، همیشه یار و یاور رزمندگان ما بود و در این رابطه، خاطرات و روایات زیادی از سوی پیشکسوتان دوران حماسه و مقاومت مطرح شده است.

روای؛ حجت الاسلام سید حسن میریان

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین إنّه خیر ناصرٍ و معین

سال 1372 بود که قرار شد به سفر حج مشرف شویم، بنا بود چهل نفر از آزادگان سرافراز؛ 20 نفر از طرف شمال و 20 نفر از طرف تهران به مکه مکرمه اعزام شویم. از اطرافیان و پدر و مادر خداحافظی و حلالیت گرفتم و راهی منزل خواهرم در قم شدم. منتظر وقت حرکت به سمت مکه مکرمه در چند روز آینده شدم. ناگهان تماس گرفتند و گفتند سفر لغو شده. بسیار ناراحت شدم، گفتم من روی برگشت به شمال رو ندارم و هرگز به مازندران برنمی­گردم. آن شب ترکشی که در جای حساسی از پایم بود به طرز عجیبی آزارم می­داد و مدام چرک و خون داشت وضعیت من به گونه­ای بود که با عصا راه می­رفتم. برای درمان به پزشک­های متعددی در قم و مازنداران مراجعه کردم ولی متاسفانه نتیجه­ای نگرفتم. دردم هر روز بیشتر و بیشتر می­شد. خواهرم 3_4 قرص به من داد، به خواب رفتم. در خواب داد و فریاد می­کردم. بیدار که شدم، خواهرم پرسید چرا اینقدر ناله و ضجه می­زدی؟ تو خواب داد می­کردی و گریه! گفتم از طرفی درد پا بود و از طرفی خبر دادن که مکه لغو شده و اشتیاق رفتن به مکه و خبر لغو آن بی­تابم کرده. خواهرم دلداری داد و گفت: خدا بزرگه و ان شاءالله خودش جور می­کنه. همان روز با عصایی که زیر بغلم بود به ستاد آزادگان مراجعه کردم و گلایه که چرا لغو شده. بچه­های ستاد گفتند مقدور نشده ان شاءالله سال بعد. با همان حال ناراحتی به سمت حرم حضرت معصومه (س) رفتیم. 

متوسل شدم به حضرت، حال عجیبی داشتم با دلی پر درد و شکسته خطاب به حضرت عرض کردم بی بی اگر تا فردا درست شد که شد، اگر نشد هیچ وقت به زیارت شما و مسجد مقدس جمکران نمیام. دل شکسته بودم از اینکه اینگونه هم با حضرت صحبت کردم بیشتر ناراحت شدم. به منزل خواهرم برگشتم با دلی پر اندوه و بی­تاب. با همان درد جسم و روح خوابیدم، در عالم خواب بی بی حضرت معصومه (س) را دیدم، فقط نور بود؛ گلایه کردند چرا رو از ما بر گردانید و گفتید به زیارت نمیام. عرض کردم بی بی جان من این وضعیتم هست درد جسم از طرفی، حال سفر مکه که شور اشتیاقش را داشتم لغو شده و شما عنایت نکردید. این همه زیارت آمدم اما نگاهی به من جانباز نکردید. حضرت فرمودند: ناراحت نباش ما درست می­کنیم. فردا صبح عنایت حضرت معصومه (س) را دیدم، از ستاد تماس گرفتند و گفتند سفر شما درست شده و 3_4 روز دیگر اعزام خواهید شد. بسیار خوشحال شدم و تماس گرفتم با خانمم و خبر اعزام را به اونها هم رساندم. به حرم مطهر حضرت معصومه رفتم از طرفی ناراحت و خجالت زده بودم که گفته بودم زیارت شما را ترک می کنم و از طرفی با دیدن عنایت بی بی بسیار خوشحال بودم. بسیار گریه و عذرخواهی کردم. زیارت مفصلی کردم و از حضرت تشکر کردم و گفتم بی بی من حتما سلام شما را به اجداد طاهرینت و مادرت حضرت زهرا (س) می رسانم. چند روز بعد به مکه اعزام شدیم.

ما هم از کاروانی بودیم که از طرف تهران اعزام شده بودیم. مدینه اول بودیم، اول رفتیم مدینه، حال و هوای معنوی آنجا شور و اشتیاق خاصی در درون انسان ایجاد می­کند، حیرت زده بودم، انگار از خودم اختیار نداشتم و حال عجیبی به سراغم اومده بود در هر فرصتی به زیارت می­رفتم. در عربستان هم با توجه به درد  فراوانم به بیمارستان مراجعه کردم، معاینه کرد و پانسمان و شست و شوی لازم را انجام داد. اما از آنجایی که یک بار پانسمان جواب نمی­داد، با توجه به اینکه فردا می­بایست به اعمال حج می­پرداختم و نیاز مبرم به وسایل داشتم، درخواست پانسمان و دیگر وسایل مورد نیاز را داشتم که متاسفانه جز چند مورد جزئی چیزی ندادند و گفتند نداریم. همان چند مورد را هم پس دادم و با ناراحتی و اشک جاری گفتم توی دکتر ایرانی و هم وطن من هستی چرا منو درک نمی­کنی؟ با حالت ناراحتی و اشک در صورت داشتم برمی­گشتم که یک سرباز عربستانی که مقداری با زبان فارسی آشنایی داشت، منو صدا کرد و پرسید سید چی شده؟ ماجرا را شرح دادم. رفت داخل و یک پلاستیک باند، بتادین، چسب و دیگر وسایل شستوشوی زخم به همراه مقداری قرص برام تهیه کرد. من زمان اسیر شدن سه تیر خلاص هم خورده بودم که بعدا متوجه شدند زنده هستم و من رو به اسارت بردند، اضافه بر تیرها ترکش بسیاری هم در بدنم بود ولی این یکی که در جای حساسی بود به شدت اذیتم می­کرد.

من با توجه به حالی که داشتم در آن وقت به فاصله بقیع تا حرم رسول الله (ص) و جای دقیقش توجه نداشتم و انگار اصلا حواسم جمع نیست و به ذهنم نمی­رسید. در حالی که درد ترکش همراهم بود شوق زیارت آرامشی به من می­داد. رفتیم کنار مزار مطهر نبی اکرم (ص)، یکی از رفقا از من سوال کرد که آقا سید شما تا حالا بقیع رفتید؟ من گفتم ماشاءالله چندین بار از موقعی که اومدیم زیارت کردم. گفت اگر رفتی، کجاست؟ گفتیم کنار قبل پیغمبر (ص). چند نفر شروع کردن به خندیدن و حقیر رو مسخره کردن. گفتند: آخونده چیزی بلد نیست، بقیع کجا و کنار قبر پیغمبر کجا؟ با تمسخر دوستان که گفتند ایشون روحانی هست و اطلاعی نداره، دلم شکست چون تو حال و هوای خودم نبودم و دوستان از وضعیت روحی من اطلاع کافی نداشتند. همون لحظه من حضرت زهرا را صدا زدم گفتم  یا حضرت زهرا تو رو به پهلوی شکسته­ات اینها منو مسخره میکنن میگن آخونده، سید هست ولی نمیدونه بقیع کجاست؟ گفتم یا حضرت زهرا آبروم داره می­ره، تو را به جان رسول الله، تو را به جان مادرت، تو را به جان فرزندانت، مدام قسم می­دادم برا آبرو و حیثیتم. یک دفعه من به صدای بلند نهره کشیدم، داد زدم عبام رو گذاشتم زیر بغلم، کفشمو رو هم گذاشتم زیر بغل. انگار یک نفر که یک شخص عادی نبود و درست متوجه­اش نشدم، من را که سمت گنبد سبز پیامبر (ص) بودم، برگردون به سمت بقیع و گفت بقیع این طرف هست. من هم با حالتی خاص و به شکلی که از خود بی خود بودم و ضجه و ناله می­زدم، دویدم به سوی قبور بقیع. (آن زمان وضعیت بقیع به این شکل امروزی نبود با حصار و ...)، دور و اطرافم متعجب شدند نکنه سید دیوانه شده. یکی از شرطه­ها متوجه شد حرکت کرد که جلوی من رو بگیره، یکی دیگه اشاره کرد که کارش نداشته باش ببینم چه کار می­کند. نزدیک شاید 5 الی 6 متری قبور بودم، رفتم طرف بقیع نشستم روی خاک ها، و مدام خاک رو ریختم رو سرم و از درد شدیدم ناله کردم و شفا می­خواستم. گفتم یا حضرت زهرا یا شفام بده یا از بین ببرم به لطف بی بی حضرت زهرا یه نیم ساعتی نشد، با چند تا از رفقا پیاده رفتیم طرف پل هجوم (همون جایی که حجاج بیت الله الحرام رو در زمان اسارت ما در جمعه سیاه سال 1366 شهید کردند) 

همان جا زیارتی کردیم و به شهدا گفتم: من که شما رو نمی­شناسم، شما را به حضرت زهرا (س) دیگه خسته شدم از این درد. دیدم پام به خارش افتاد احساس کردم چیزی افتاد. داشتم می­چرخیدم که ببینم چی هست؟ بچه ها گفتند چیزی گم کردی؟ بعد جورابم رو که روی پاچه شلوارم انداخته بودم درآودم، دیدم افتاد پایین متعجب به ترکش نگاه کردم،رفقا هم متوجه افتادن ترکش شدند و شگفت زده شده بودند. و از همون لحظه به خودش قسم میدم هیچ دردی احساس نکردم. بعد که به محل استراحت و اتاق رفتم به محل درد نگاه کردم، خدا می­داند که هیچ اثری از زخمی که مدتها امانم را بریده بود و مدام چرک و خون و درد و رنج بود، نبود که نبود و بهبودی کامل حاصل شده بود.