عملیات حاج عمران نقطه عطف قدرت نمایی لشگر 57 ابوالفضل (ع) بود

صفحه ها و اوراق روزگار بی آنکه منتظر کسی باشند می گذرند، تکرار یک دایره 360 روز، مداوم و پی در پی، اما در این دایره و در این گردش روزها، صفحاتی هستند که تکرار نمی شوند، از یاد برده نمی شوند ماندگار می شوند و تا ابدیت مثل چراغ پر نور بر گردش روزگار نقش می بندد، روزهایی در ذهن هر انسانی هست که گویا یک خواب جاودانه است، چشم ها را که می بندم خود را در اتوبوس قدیمی می بینم که به نا کجا آباد در حال حرکت است، اتوبوس های قدیمی یادش به خیر سر اینکه بغل پنجره بنشینیم همیشه دعوا بود، اما این بار پنجره ها همه بسته بود هر کس با خودش و در خلوت خودش مشغول مرور روز های آینده و شرکت در نبرد روزهای آینده را داشت، حال و هوای همه اینجور نشون می داد یا شاید هم من چنین فکر می کردم... دشمن بعثی استراتژی جدیدی تعریف کرده بود بنام دفاع متحرک، و بر این اساس شبیخون ها و تک های رزمندگان را بی پاسخ نمی گذاشت، عملیات ها به سختی انجام می شد اما خللی در روحیه رزمندگان بوجود نیامده بود با عبور از جاده هایی که انگار تمامی ندارد به مقر اولیه در نظر گرفته شده رسیدیم همه با هم روبوسی و احوال پرسی می کردند کوچک ترها بدنبال شیطنت خودمان بودیم، احمد(شهید سلطان احمد میرهاشمی که در همین عملیات شهید شد)  تیرباری را بر دوش انداخته و چند قطار فشنگ به کمر خود بسته بود براستی این تیربار برازنده اش بود، سبزخدا (شهید مصطفی میررضایی) با همان لهجه شیرینش با بچه ها حرف می زد...ساعات آینده عملیات شروع خواهد شد ، عملیاتی که اوج قدرت نمایی رزمندگان لرستانی بود و بعدها نقطه عطف قدرت نمایی لشگر 57 ابو الفضل شد شاید لحظه ای دیگر باشی شاید به ابدیت بروی ، نمی دانی کدام دوستت روزهای دیگر در کنارت نخواهد بود ....

                                              نفر وسط در تصویر شهید مصطفی میررضایی است, روحش جاودانه و قرین رحمت الهی باد.