هو المستعان

بنام خداوندي كه ما را از مشتي خاك بيافريد و از انوار ملكوتي خود در جسم خاكي ما بدميد، انسانها را با عشق خلق كرد و به آنها عشق ورزيد و خوب و بد زندگي را توسط پيامبرانش بر آنها روشن ساخت تا نلغزند و در بيراهه نيفتند.

با عرض سلام و سلامتي خدمت همه شما مهربانان، اينجانب خاتون جان مهدوي مادر شهيد گرانقدر «يداله مهدوي» هستم. ما در روستاي فين زندگي ميكرديم و در همان روستا پسرم يداله پا به عرصه زندگي نهاد و چراغ خانه ما را به وجودش گرم كرد.

در روستاي مذكور؛ مدرسه و امكانات تحصيلي وجود نداشت و چند سال يداله را نزد استادي به فراگيري قرآن مشغول كرديم تا قرآن را به خوبي فرا گرفت. بعد هم با تلاش فراوان كاشي كاري را بخوبي ياد گرفت  مدتي بعد وارد سپاه پاسدارن شد و مشغول به تلاش و خدمت. يداله از نظر اخلاق و رفتار بسيار عالي و نمونه بود و با مردم مهرباني  و همدردي ميكرد و هرچقدر كه توان داشت به خلق الله خدمت ميكرد خلاصه كه از انسانهاي نيک روزگار بود.

يداله متاهل بود و سه فرزند دخترش را مانند جان دوست ميداشت كه هرسه تا دخترانش در حال حاضر تحصيلات عالي دانشگاهي دارند.

پسرم آخرين باري كه مي خواست به جبهه برود به تمام فاميل و دوستان سر زد و حلاليت طلبيد و خداحافظي كرد. روي هم رفته 5 مرتبه به جبهه رفت و در دفعه پنجم كه پدرش نيز تازه فوت كرده بود هرچه اصرار كرديم كه ديگر به جبهه نرود گوش نداد و به او گفتم پسرم تو ديگر تنها مرد خانه هستي و بايد از فرزندانت و همسر و مادرت نگهداري و سرپرستي كني. نه تنها يداله تنها پسر من بود، بلكه تنها فرزندم بود و هیچ خواهر و برادري نداشت و تنها اميد زندگي من بعد از خدا به او بود، هر چقدر اصرار كرديم فايداه اي نداشت و در جواب مي گفت: خداي ما بزرگ است، تو دعا كن تا من شهيد بشوم و اين براي تو افتخار بزرگي خواهد بود. هميشه مي گفت بهترين دوستم احمدرضا لك شهيد شده، شهيد شدن افتخار بزرگي است كه نصيب هركسي نمي شود. دعا كنيد من هم بتوانم راه او را ادامه دهم و به او لحق شوم.

هميشه اين دعا را از ما خواستار بود و خودش در آخر نماز و بعد از قرآن خواندن و حتي در حالت صحبت كردن معمولي از خداوند بزرگ تقاضا مي كرد. مسئوليت يداله در جبهه، فرماندهي گروهان بود. او تنها فرزندم بود و در واقع تك چراغي شد تا در بيراه نيفتم و من و خانواده اش به وجود او افتخار مي كنيم.

راوی: مادر بزرگوار شهید