گردان تحت فرماندهی شهید «سبزخدا» به خاطر ویژگی­ های منحصر به فرد او همیشه ممتاز بود. اخلاق خوب و پسندیده، فروتنی و یکرنگ بودن با نیروها باعث شده بود پیر و جوان، فرمانده و فرمانبر- همه و همه- به او علاقه ­مند باشند. با همه خودمانی بود. با پیرها، پیر بود، با جوان ها، جوان و شاد و با کودکان کودکی می­ کرد. چهار دست و پا راه می­ رفت و بچه ­ها را روی گرده‌ی خودش سوار می ­کرد و برایشان صدای جانوران مختلف را در می­ آورد و کودکان لذت می­ بردند. بچه ­ها از سر و کولش بالا می­ رفتند و او از این کار ذوق زده می­ شد. بعضی از اطرافیان بخاطر این رفتارها از او ایراد می­ گرفتند و او گاهی نظر مرا در این باره می­ پرسید. من به او می ­گفتم کارهای تو فقط مرا به یاد روایاتی می­ اندازد که در باره­ ی رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلّم) و علی مرتضی(علیه ­السلام) خوانده ­ام و شنیده ­ام. من به حال تو غبطه می­ خورم که در جبهه  فرماندهی مقتدر و در برخورد با کودکان، هم بازی آن ها هستی. خلاصه این که آن شهید در عین اقتدار، متواضع بود.

 منبع: ستاره های به خون خفته ی لرستان، فصل دوم، نویسنده «حجت شریفی»