شهيد در  خانواده ای  متوسط و مذهبي به دنيا آمد و  خانواده شهيد  داراي  3 دختر بود و از نداشتن فرزند پسر  رنج مي بردند  و به اهل بيت عصمت و طهارت متوسل شدند و از  خداوند  طلب پسري كردند تا اين كه به مدد  خداوند  آرزوي آن ها برآورده شد و صاحب پسري كه راه  دين اسلام را در پيش بگيرد شدند. پدر شهيد يك انسان مذهبي  و متدين  بود.

محمدرضا  كم كم بزرگ شد  و در  سن 7 سالگي او به  مدرسه رفت  و راه  تحصيل را در  پيش گرفت. او در كلاس  دوم راهنمايي وارد  جهاد سازندگي شد  و با عشق  فراوان  به اسلام  در آن جا كار مي كرد و بدون  اين كه از خود تعريف  و تمجيدي كند خالصانه كار خود را انجام  مي داد. مدتي بعد پدر شهيد به  جهاد مي رود و  مسئولان  سازمان با ديدن او  به او مي گويند شما چه  نسبتي  با شهيد داريد و او هم در جواب مي گويد: من پدر  ايشان هستم و بعد آن ها  هم به او مي گويند  شما بايد  به داشتن چنين فرزندي افتخار كنيد.

وقتي كه جنگ به نهايت  شلوغي  خود رسيد پدر و مادر  شهيد هم  براي دفاع از  ميهن اسلامي خود،  فرزند خود را به جبهه فرستادند و  ايشان هم با روحيه  اي شاد و راضي به سوی جبهه شتافت.

شهيد در جبهه ها  پس از  رشادت هاي بسيار و دلاوري  هاي بي اندازه در تاريخ 65/10/27 به درجه  رفيع شهادت نائل آمد.