گزارش تصویری؛ مراسم عزاداری شب اول محرم هیئت لبیک قم در مسجد امیرالمومنین(ع) پردیسان

بسم اللّه الرحمن الرحیم

السلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک

موضوع سخنرانی: «محبت»، گام نخست به سوی «حسینی شدن»

مقدمه: فضیلت گریه و سوگواری برای امام حسین (علیه السلام): 

امیرمؤمنان امام علی (علیه السلام): 

در روز قیامت همه چشم­ها گریانند مگر چشم کسی که خدا به وی کرامت داده و در مصائب امام حسین(ع) گریسته است.

اساساً اهل بیت (ع) خود پایه­ گذار مجالس سوگواری برای امام حسین (ع) بودند. امام رضا(علیه السلام) در ابتدای محرم خطاب به ریان بن شبیب، یادآور حرمت ­شکنی امت در این ماه با کشتن فرزند رسول خدا(ص) شد و فضیلت گریه بر امام حسین(ع) را بیان کرد.  

سه وظیفۀ ما دربارۀ امام حسین و سایر اهل­بیت (علیهم السلام): 

1.  محبّت
2.  معرفت
3. اطاعت

اوّلین گام برای رستگاری، محبّت و مودت نسبت به امام حسین و اهل بیت (علیهم السلام) است.

پیامبر رحمت حضرت محمد(ص):

برای شهادت (فرزندم) حسین در قلوب مؤمنین گرما و حرارتی هست که هرگز خاموش نمی ­شود.

خدای متعال در قرآن کریم: 

قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى 

حضور در مجالس سوگواری امام حسین(ع) مصداق آشکار مودت و محبت به اهلبیت است؛ اما ما در مجالس سوگواری باید محبت را با معرفت و شور حسینی را با شعور و آگاهی حسینی همراه کنیم و به این محبت و معرفت عمق بدهیم. 

گاهی محبت می ­تواند باعث رستگاری شود، اما خیلی اوقات محبّت به تنهایی کفایت نمی کند. مردم کوفه طبق سخن فرزدق به امام حسین(ع): «قلوبهم معک و اسیافهم علیک»، حتی مرتبه­ ای از محبت را به امام حسین(ع) داشتند، اما در این حال، شمشیرهایشان را بر علیه امام آماده کرده بودند. گاهی حتی معرفت هم به تنهایی اکتفا نمی­کند ؛ مانند عمر سعد که از امام شناخت و آگاهی داشت، اما این شناخت به بصیرت تبدیل نشده بود و با محبت همراه نشده بود.

مروری بر مباحث تاریخی محرم: 

یکی از منزلگاه­ هایی که نزدیک کربلا (نینوا) بود، عذیب الهجانات بود. در این منطقه 4 نفر به سمت امام آمدند و خبر از نابسامانی اوضاع کوفه آوردند. حرّ سر رسید و خواست آن 4 نفر را دستگیر کند، اما امام اجازه نداد و فرمود: «آنها به سوی من آمدند و از یاران من هستند و ما از آنها دفاع خواهیم کرد.» یکی از آنها به نام طرمّاح بن عدی به امام پیشنهاد داد که به منطقۀ کوهستانی أجا بروند و مدعی شد که یک سپاه بیست هزار نفری برای امام فراهم می­کند(!)؛ امّا امام قبول نکرد. امام به او پیشنهاد کرد به او ایشان ملحق شوند؛ اما او گفت: «من آذوقه ­ای را برای همسر و بچّه ­هایم تهیّه کردم و باید آن را برسانم». امام فرمود: «پس بعد از رساندن آذوقه بیا.». هنگامی که برگشت امام را به شهادت رسانده بودند و او که تا آستانه حسینی شدن پیش رفته بود، به سبب محبت معارض از این فیض بزرگ محروم ماند.

سؤالی مهم:

سؤالی پیش می آید که چرا با اینکه امام هم از طریق ظاهر امور و هم از طریق علم امامت می­دانست به شهادت می رسد، با این حال از دیگران دعوت می­کرد با او همراه شوند؟

جواب: امام می­دانست به شهادت می­رسد اما حرکت امام بر اساس منطق جهاد و دعوت به «احدی الحُسنیَن» (شهادت یا پیروزی) بود و با همین منطق امام از دیگران دعوت می­کرد که همراهش شوند و حضرت مسلم بن عقیل را هم با همین منطق به کوفه فرستاد.

ذکر مصبیت مسلم­ بن­ عقیل...