سید خدارحم موسوی شاهرخی (علیه الرحمة) اوخر عمر نابینا بودند، اما قلبشان روشن و منور به آیات و اذکار بود که با آنها عمری مأنوس و محشور بود و هیچ گاه لبش از ذکر معبود خالی نبود و دستش از تسبیح جدا نمی شد....

سید با تلاش خالصانه و صادقانه خود در دنیا و اشتغال مستمر به اذکار و عبادات به گونه ای زندگی می کرد که خاطره خوبان و صالحان را در ذهن هر بیننده ای زنده می کرد. او به راستی سعی می کرد قدر لحظات و فرصت های زودگذر عمر را بداند و به این حدیث شریف «الدُّنْيَا مَزْرَعَةُ الْآخِرَة» عمل کند...

این نوشتار شرح حال کوتاهی از زندگی و تلاش خستگی ناپذیر کسی است که همچون اجداد و نیاکان طاهرینش با بضاعت، امکان و توان خود رسالت هدایت و ارشاد مردم را به دوش کشیده و بدون هیچ چشم داشت و مزدی به دانش آموزی و راهنمایی دینی مردم منطقه همت گمارد. ارزش کار او زمانی بیشتر معلوم می شود که بدانیم در عصر قاجار و حتی دوره...