مادر شهيد عزيز، از شهيدش ياد مي كند و خاطرات خود را بازگو مي كند: ايشان ذكر كردند كه هنگامي كه يعقوب فرزندم مي خواست به جبهه برود به خاطر سن كم به هيچ وجه ايشان را ثبت نام نمي كردند و هرچه تلاش كرد براي ايشان راهي باز نشد به اين دليل در شناسنامه دست برد ...

چهلمين روز شهادت يعقوب گذشته بود. شبي در خواب ديدم كه دو نفر داخل اتاق خانه ما هست، رو به قبله ايستاده بودند، با خودم فكر كردم و گفتم خدايا اگر بگويم يعقوب است كه يعقوب شهيد شده، اتاق مملو از نور زيادي بود. رفتم جلو تا بهتر ببينم آن كسي كه در سمت ديگر يعقوب بود...

يعقوب از 13 سالگي به جبهه قدم گذاشت. يكبار كه در جبهه كردستان بود به مرخصي آمد يك روز نشسته بود و صحبت از جبهه و رزمندگان و جنگ مي كرد، گفت: يك كوه بلند در كردستان هست بنام شاخ شميران، خدا مي داند چقدر جوان شهيد شود تا پرچم فتح بر آن قله برافراشته شود...

يك روز صبح يعقوب وسايل بر مي دارد تا به حمام برود وقتيكه داخل خيابان مي رود متوجه مي شود كه اعزام به جبهه است و تمامي نيروهاي بسيجي راهي مناطق جنگي اند او هم وسايل را به يكي از بستگان مي دهد و به كاروان اعزامي مي پيوندد و به جبهه مي رود...