حفظ نمودن آرامش خود در مقابل رویدادهای مختلف زندگی و برخورد صحیح، عقلی و منطقی با آنها؛ همان خونسردی است. افراد خونسرد؛ انسانهای شادتری هستند و به دیگران کمک می نمایند تا آرام تر باشند و خونسردی خودشان را حفظ نمایند. آنان با تسلط بر احساسات خود، در مواقع بروز مشکلات، در کمال آرامش با فکر درست و منطقی، بهترین تصمیم و راه حل را اتخاذ می کنند و بدنشان از لحاظ روحی و فیزیکی در آرامش به سر می برد.

بعد از جنگ که دوره‌ دافوس می‌دیدند؛ با چند نفر از جمله سردار الیاس عَودی و سردار احمد مدهنی و چند نفر دیگر؛ زمستان بود به طرف تهران حرکت می‌کردیم - البته من در دوره نبودم، دوره‌ مهندسی می‌خواستم بروم - نرسیده به گردنه‌ زالیان، جاده برف و کولاک بود. «سبزخدا» راننده بود. هنگام ترمز گرفتن، ماشین سر خورد و رو جاده سرو ته کرد. اتوبوس داشت می‌اومد که به ماشین بخوره، اکثراً داد می‌زدند و دست تکان می‌دادند که آقا یواش یواش. «شهید» فقط خونسرد بود و می‌خندید. یکی از دوستان می‌گفت: چرا اینقدر خونسردی و عین خیالت نیست؟ در کمال آرامش جواب داد و گفت: خوب تو داد می‌زنی راننده‌ی اتوبوس که صدای تو را نمی‌شنود و می خندید و شوخی می‌کرد. ماشین را یواش یواش سرو ته کردیم و راه افتادیم. ایشان در مراحل بحرانی و حساسترین موقعیتها، با حفظ نمودن آرامش و خونسردی خود، تصمیم گیری و نظر مورد نیاز را ارائه می کردند و در مورد آن با تدبیر عمل می نمودند. واقعاً خونسرد بود و با آرامش دنبال راه حل مناسب بود.

راوی: غلام رضا دریکوند. جانشین مهندسی لشکر57 حضرت ابوالفضل (ع)، در دوران دفاع مقدس.