در میان خیل جوانان، هستند کسانی که معرفتی نسبت به معارف دین پیدا نموده اند و تلاش می کنند تا همواره خود را در مسیر معارف دین قرار دهند. از جمله این عزیزان جوانی محب اهل بیت (ع) به نام رضا بابا مرادی بود. ایشان ارادت خاصی به حضرت عباس (ع) داشتند، همیشه ذکر این حضرت بر لبانش جاری بود. در اواخر عمر، بیمار شده بودند و در بستر بیماری قرار داشتند. به خانواده اش سفارش می کرد که برایش ذکر أَلا بِذِكرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ را بلند بخوانند. با اینکه پزشک معالج او، کم خوابی را برایش منع کرده بود ولی شبهای پر نور قدر را تا صبح در مسجد می ماند. او در اواخر عمرش از پدر و مادر خود درخواست کردند که به زیارت مرقد مطهر آقا ابا عبدالله الحسین (ع) و قمر منیر بنی هاشم، علمدار کربلا آقا ابوالفضل العباس (ع) بروید ولی جهت شفای من با حضرت ابوالفضل (ع) سخن نکنید (ایشان از روی ادب و شرمساری خود را لایق چنین درخواستی نمی دانست) به آقا سلام مرا برسانید و بگویید که راضی ام به رضای خداوند هر چه برایم مقدر فرموده را می پذیرم. شاید مصلحت من در وضع فعلی و مرگم باشد. هنگامیکه در بستر بیماری بودند و دیگر توان حرکت را نداشتند با شنیدن صدای اذان دستان خود را به سوی آسمان بلند می کردند. ایشان دائم الوضو بودند و چندین بار قرآن کریم را ختم نمودند. همیشه صله رحم را به جا می آوردند و خانواده و اقوام را به مهربانی و نیکی به یکدیگر سفارش می کردند. در لحظات آخر عمرش سوره مبارکه «یس» را برایش خواندند و با تمام شدن سوره، قطره اشکی از چشمانش سرازیر شد و به دیدار حق شتافت.

 جهت بزرگ شدن تصاویر روی آنها کلیک نمایید.