از دوست اگر چه بر دلم غم رفته است/ هر قدر که رفته بازهم کم رفته است. من شاد که مانده باغبان گل سرخ/ گفتند که باغبان گل هم رفته است.

اکنون که این حرفها را می نویسم، بغضم امانم را بریده است و قلبم تو را فریاد می زند پدر جان!

چگونه باز كنم، بال در هواي وصال؟ كه ریخت مرغ دلم پر در آشيان فراق، بابا مگر نگفته بودي كه خيلي زود برمي گردي؟ و گفتي از تربت كربلا برايم مي آوري! هم اكنون بوي تربت به مشامم مي آيد اما خودت را نمي بينم. آهسته تر پدر، آهسته تر! هنوز تاول گامهايت بر نگاه مهربان طبيعت به وديعه مانده است...

 شهادت تنها آرزوي پدرم نبوده بلكه بزرگترين آرزويش بوده است. پدرم آرزوهاي ديگر ي نيز داشته، اولاٌ كه دوست داشته كه تا مي تواند به جامعه خدمت کند بعد شهيد شود و همچنین سلامتي امام و پيروزي انقلاب بر منافقين و غيره و تربيت صحيح ما و همه بچه هاي اين مرز و بوم از آرزوهاي پدرم بود...