خوشبختانه دین روشنگر اسلام برای انجام هر کاری، آداب مخصوص به آن را بیان نموده است. حضرات معصومین (ع) در احادیث بسیاری به مسائل مهم اجتماعی، همچون: آداب مهمانی پرداخته اند. متون دینی در توصیه هایی برای هر یک از میزبان و مهمان؛ وظایفی را مشخص نموده اند. این مهم، یعنی مهمانی دادن و دعوت کردن از دوستان و آشنایان، یکی از ویژگی های ارزشمند مردم لرستان است. از جمله وظایفی که مهمان در قبال میزبان دارد، این است که از میزبان؛ درخواست نماید تا خود را برای پذیرایی به زحمت نیندازد و از او بخواهد آنچه در منزل موجود و مقدور است را جهت پذیرایی فراهم نماید.

يكي از اصحاب حضرت علی(ع)، به نام حارث اعور مي‌گويد:

روزي به خدمت آن حضرت رسيدم و گفتم يا علي دوست دارم، به من افتخار دهيد و به خانه من بياييد و غذايي ميل كنيد. حضرت فرمود: به شرطي مي‌آيم كه به سبب آمدن من، خود را به زحمت و مشقت نيندازی و به همان غذاي موجود در خانه قناعت كنيد! حارث پذيرفت و اميرمؤمنان(ع) به خانه او رفت و با غذايی كم كه موجود بود؛ ناهار را صرف كرد. (سفینه‌البحار، ج1، ص238).

یکی از ویژگی های «سردار میررضایی» این بود که به میزبان می گفت: برای پذیرایی، خودتان را به تکلف و زحمت نیندازید و اگر می دید کسی این کار را انجام می دهد، ناراحت می شد. دوست داشتن در جمع دوستان و فامیل باشند؛ تا انس و الفت میان آنان چند برابر شود، اما نه به قیمت زحمت افتادن میزبان. یادم هست یک بار؛ با خانواده به منزل ما آمدند. ما سیرابی داشتیم، گفتیم: کم است به شوخی گفتند: آبش را زیاد می‌کنیم. نمی دونم خانم خودش بود یا خانم بنده، آب غذا را زیاد کرده بود. سیرابی ها مثل ماهی، دونه دونه روی آب شنا می‌کردند. اینقدر خندیدیم و با همان صرف کردیم، اما شاد شاد. او به گونه ای رفتار می کرد که میزبان در فراهم نمودن غذا دچار زحمت، تکلف و دردسر نشود.

راوی: غلامرضا دریکوند، جانشین مهندسی لشکر57 حضرت ابوالفضل (ع).