سرباز وظیفه ­ای به گردان اعزام شده بود تا خدمت سربازی­ اش را بگذراند. این سرباز برابرگزارش فرمانده اش اهل ایمان نبود. مسائل اعتقادی را قبول نداشت و به انجام امور عبادی پای بند نبود. بچه ­های گروهانش سعی کرده بودند این مسائل را به او یاد بدهند ولی امتناع کرده و در جواب­شان گفته بود که چیزی را قبول ندارد و عمل نمی ­کند. به دلیل همین مسائل اعتقادیش نیروهای گروهان او هم ارتباطی با او ندارند. بر اثر زمین خوردن کف دست او زخم می­ شود و مدتی نمی­ تواند با آن کاری انجام بدهد. اتفاقاً یک روز که این سرباز با یک دست خود مشغول شستن لباس هایش هست، شهید «سبزخدا دریکوند» – که در آن موقع فرمانده گردان انبیاء(علیهم ­السلام) بود- از راه  می ­رسد و او را در آن حال می ­بیند. با او سلام و احوالپرسی می­ کند. وضعیت او را جویا می­ شود. سپس  لباس­ها را از او گرفته و می­ شوید و برایش پهن می­ کند. سرباز وظیفه از اطرافیان سؤال می­ کند این آقا کیست؟ می­ گویند این فرمانده گردان است. متعجب می­ شود. سراسیمه به سنگر فرماندهی می ­رود و اجازه­ ی ملاقات می­ خواهد. پس از ورود و عذرخواهی، فرمانده گردان چنان برخورد شایسته­ ای با او می­ کند که او را شیفته خود می­ سازد. پس از آن ماجرا، سرباز مذکور «سبزخدا دریکوند» را الگوی خود قرار می­ دهد و از او می­ خواهد فردی را معرفی نمایند تا به وی احکام شرعی و دستورات اسلامی را بیاموزد.

منبع: «ستاره‌ های به خون خفته‌ی لرستان»، فصل دوم، نویسنده: حجت شریفی. «غیرت و غربت (خاطرات رزمندگان لشکر 57 حضرت ابوالفضل(ع))»، نویسنده: وحید کرم‌اللهی  ص131، نشر: خرم آباد: اردی بهشت جانان، 1388.