سرش را گذاشت روی میز و زد زیر گریه، زار زار گریه می کرد، گفتم منظور بدی نداشتم چرا گریه می کنی؟ همکلاسی هایش گفتند آقااجازه آقااجازه باباش اسیره !

مادر شهيد عزيز، از شهيدش ياد مي كند و خاطرات خود را بازگو مي كند: ايشان ذكر كردند كه هنگامي كه يعقوب فرزندم مي خواست به جبهه برود به خاطر سن كم به هيچ وجه ايشان را ثبت نام نمي كردند و هرچه تلاش كرد براي ايشان راهي باز نشد به اين دليل در شناسنامه دست برد ...

يعقوب از 13 سالگي به جبهه قدم گذاشت. يكبار كه در جبهه كردستان بود به مرخصي آمد يك روز نشسته بود و صحبت از جبهه و رزمندگان و جنگ مي كرد، گفت: يك كوه بلند در كردستان هست بنام شاخ شميران، خدا مي داند چقدر جوان شهيد شود تا پرچم فتح بر آن قله برافراشته شود...

يك روز صبح يعقوب وسايل بر مي دارد تا به حمام برود وقتيكه داخل خيابان مي رود متوجه مي شود كه اعزام به جبهه است و تمامي نيروهاي بسيجي راهي مناطق جنگي اند او هم وسايل را به يكي از بستگان مي دهد و به كاروان اعزامي مي پيوندد و به جبهه مي رود...

«فرهنگ بسیجی» رفتار و منشی بود که رزمندگان ما از آموزه های دینی و سیره ی اهل بیت (علیه السلام) گرفته بودند. علت چه بود که این فرهنگ، از بین گروه های مختلف جهادی، مانند ارتش و سپاه و دیگر رزمندگان، به نام «فرهنگ بسیج» معروف شد؟ شاید عمده ی دلایلش این باشد که بسیجیان ...

چند روزی بود از تلویزیون اخباری پخش می شد از اعزام نیروها به اسلام آباد و مناطق غرب کشور؛ پدر و مادر از ما خواستند که تلویزیون برای مدتی خاموش باشد چرا که اگر بهروز از این موضوع اطلاع پیدا کند بدون شک و بدون هیچ گونه معطلی در این مناطق حضور پیدا می کند؛ خوب البته ما می دانستیم این موضوع هیچ وقت برای بهروز مخفی نخواهد ماند...

با گذشت حدود شش ماه از حضور رزمندگان در جبهه و یا رسیدن به سن هیجده سالگی، از آن ها در خواست می شد عضویت خود را از بسیجی به سپاهی تغییر دهند. این کار برای جذب بهترین نیروها جهت عضویت آنها در نهاد مقدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی صورت می گرفت. بهروز نیز یکی از همان جوانانی بود که بارها پیشنهاد عضویت در سپاه به او داده شد...