شهید «سبزخدا» اهل قرآن و دعا بود و تا فرصتی می­ یافت به تلاوت قرآن مشغول می ­شد. به نمازجمعه و جماعت بسیار اهمیت می ­داد و سعی می­ کرد به هر شکل ممکن برای گردان، روحانی بیاورند و اگر میّسر نبود، هیچگاه اجازه نمی­ داد نماز نیروها به فرادی برگزار شود...

در سال 77 بنده را به عنوان مسئول دفتر مرکز فرماندهی معرفی نمودند. بعد از چند روزی یخچال و فرش و سماور برای دفتر و نیروهای دفتر که در دفتر کار می کردند - چونکه معمولاً در طول شبانه روز حتماً باید نیرو حضور داشته باشد - تهیه کردیم و یک سری نامه ‌های سالهای قبل را مرتب نمودیم. ایشان اومدند...

شهید «سبزخدا» همیشه در جهاد و کمک به دیگران نمونه و زبانزد بود. از فامیل گرفته تا دیگران، از کمک­ های او بهره ­مند می­ شدند. هنگامی که گردان به مرخصی می­ آمد، هرکدام از نیروها یا آشنایان کاری- مثل ساختمان سازی یا جمع آوری محصولات کشاورزی و غیره – برایش پیش می ­آمد، به کمک او می ­شتافت...

برادر کوچک مان همزمان تصادف کرده و دار فانی را وداع گفته بود می گفتیم: دیگه تحمل دوری و نبودن تو را نداریم. به حرف های ما می خندید. می گفت: من اگر پدر و مادرم و یک برادرم و همه‌ی خواهرانم به یک روز بمیرند، دست از کار سپاه و منطقه بر نمی دارم. با صحبت هایی که می کرد ما دیگه حرفی نداشتیم...

در عملیات «والفجر 9 » در منطقه‌ی سلیمانیه‌ی عراق به ما خبر دادند که «میررضایی» شهید شده، روز بعد که من و رضا برادرم به مقر خودمان برگشتیم؛ یه نفر گفت: خودم رفتم بالای سرش فکر می‌کنم خود ایشان بودند. اول گفتم: خوشا به حالش که شهید شدند. بعد از چند دقیقه زدیم زیر گریه و اینقدر گریه کردیم...

معاون هماهنگ کننده ی تیپ 57 حضرت ابوالفضل (ع): سلام بر آنهایی که از نفس افتادند تا ما از نفس نیفتیم. قامت در خون کشیدند تا ما قامت خم نکنیم. به خاک افتادند تا ما به خاک مذلت نیفتیم. سلام بر آنهایی که رفتند تا بمانیم. گرامی باد یاد و نام سردار میررضایی که هرگز فراموش نمی شود.

اگر انقلاب اسلامی دیگری رخ بدهد و قرنهای متمادی بر طایفه ی میر بگذرد، زمانه در این ایل و تبار؛ فردی مانند «سبزخدا» بر خود نمی بیند. شهادت آن عزیز سفر کرده و سردار مخلص جبهه ها را به خانواده محترم بویژه فرزندان و همرزمان داغدارش تسلیت می گویم. داغدار همیشه ی تو حجت.

در عملیات نصر 8 سال 1366 «سبزخدا» فرمانده گردان انبیاء (ع) بود، هنگام نبرد با دشمن نزدیک ظهر عراقی ها آتش سنگینی بر سر ما می ریختند (من تیربارچی بودم). ایشان در آن لحظات حساس با اقتدا به ائمه أطهار (ع)، به فکر نماز اول وقت بودند؛ از من پرسید، وقت نماز نشده؟ نگاه ساعت کردم و گفتم اتفاقاً موقع نماز است؛ تا این جمله...

چندین بار نامه‌ی تهدیدآمیز منافقین به قرار گاه شهید شهرامفر و به دست ایشان می رسید. چند بار هم نامه ها را می‌آوردند به درب خانه ما، که می خواهیم میررضایی را دستگیر کنیم یا اینکه شب قرارگاه را بزنیم...می گفت این حرفها و تهدیدها همه اش دروغ و الکی هست.

احمد مدهنی فرمانده گردان و محور از لشکر 57 ابوالفضل : بعضی از گره های کور بعضی از عملیات های میدانی نقش سبزخدا به وضوح دیده می شد، بخصوص در مناطق شمال غرب و غرب، بویژه منطقه عمومی ماوت عراق: (فتح 5) - (نصر 8) - (بیت المقدس 2) - (و الفجر 9 در شمال اسماعیلیه عراق).

هرگز کسی را ندیده بودم مثل «سبزخدا دریکوند» صله ­ی ارحام را به جا بیاورد. بیشترین وقتش را در مرخصی­ ها، به صله­ ی ارحام اختصاص می ­داد. اقوام دور و نزدیک و همسایگان را می ­دید و به عیادت رزمندگان و نزدیکان آن­ها می ­رفت. با مرخصی کمی که داشتیم در این چند روز، هم به...

هنگامی که به سنگر استراحت مراجعه کردیم؛ دیدیم یک نفر در کنار چشمه ای که چند متر با سنگر ما فاصله داشت نشسته و مشغول انجام کاری است. خودم را به او رساندم، دیدم که سردار میر رضایی همه ی ظرف های غذا را که با آنها شام خورده بودیم و به علت انجام ماموریت آنها را نشسته بودیم؛ آورده و مشغول شستن شده. گفتم: برادر شما چرا زحمت...  

از سرداران و فرماندهان خوش فکر و با استعداد لر بود که بقول سردار محبوب و ولایتمدار، حاج روح اله نوری" مظهر آمیختگی دانش روز و دانش نظامی بود و هیچ فرماندهی به خوش فکری وی در میان فرماندهان لرستانی نبود" عالیترین دوره های نظامی را در ایران، چین و کره شمالی طی کرد در غالب عملیات های لشگر همیشه پیروز 57 ...

او شاگردی نمونه و ممتاز بود؛ معلم به او عشق می‌ورزید، بسیار تیزهوش و استعداد به خصوصی داشت، نمره‌های خوب با معدل عالی؛ هر وقت که بازرس برای سرکشی به مدرسه می آمد او یکی از دانش آموزانی بود که نه برای مدرسه بلکه برای معلم کلاس افتخار آفرین و تشویقی برای آموزگار به ارمغان می‌آورد...

 دوره‌ی دافوس را در تهران سپری کرد و پس از پایان دوره در سمت قبلی مشغول به خدمت شد. دوره‌های نظامی که در استان برگزار می‌شد ایشان به عنوان مربی تدریس می‌کرد که به عنوان بهترین مربی لوح تقدیر از فرماندهی کل سپاه دریافت نمود...

زمانی که از خرم آباد به سمت سنندج حرکت کرده بودیم دوستان، آشنایان، دور و نزدیک به شدت نگران ایشان بودند مصطفی با اخلاق و ارتباط عجیبی که با آنان داشت خوب می‌دانست که چقدر نگرانش هستند، خودش هم خیلی ناراحت بود...

خیلی از نیروهای رزمنده اهل نماز شب بودند. امّا نماز شب شهید احمد قسم زاده چیز دیگری بود. سبزخدا می گفت از وقتی احمد به عنوان معاون گردان انتصاب شده و در زیر یک چادر می خوابیم، هر شب حدود یک ساعت قبل از نماز صبح بیدار می شود و مشغول نماز و دعا است

آنچنان این سیر صعودی ادامه داشت که گویی از آسمان طنابی سرازیر شد و ایشان یک سر آن طناب را چنگ زده و مرتب بالا می رود و هرگاه آدمی آسمانی شد دیگر فکرش، منشش، نشست و برخاستش، مشخصاً با بقیه متفاوت است...    

یادم می ­آید زمانی که امام امت «ره» قطعنامه­ ی 598 سازمان ملل را پذیرفته و فرمودند: جام زهر را نوشیدم، آن عزیز مثل مارگزیده به خود می­ پیچید و با صدای بلند در بین بچه­ های گردان گریه می ­کرد.

مرد خوش مشرب، رشید و فداکار و فرمانده لایق و کارآمد گردان أنبیاء لشگر 57 حضرت ابوالفضل(ع) و معاونت عملیات تیپ مستقل 57 حضرت ابوالفضل(ع) و رئیس ستاد قرارگاه شهید شهرام فر[و...]، از فرماندهان نام آشنای دیار لرستان بود. تبارش به طایفه‌ی میر از ایل دیرک وند (دیار بالا گریوه) می‌رسد. او پس از سالها جان نثاری

با تمام تواضعی که داشت، با صلابت بود و آن جا که لازم می ­شد سنگین و با وقار و در مقابل دشمن چون کوه محکم و استوار بود. وقتی رفتارهای او را به دقّت بررسی می­ کردم با خود می­ گفتم این همه رأفت در کنار این همه صلابت و دشمن ستیزی چطور با هم جمع شده است. به او غبطه می­ خوردم و به یاد این آیه شریفه از سوره فتح

پدر داغ دیده به احترام میهمانانی که در راه رسیدن به خانه بودند و جهت اینکه آنان متوجه نشوند؛ اجازه نداد کسی در غم از دست دادن این عزیز گریه نماید؛ تا میهمانان وارد خانه شوند و از آنها پذیرایی شود. این پدر بزرگوار و تربیت یافته‌ی مکتب اهل بیت (ع) بعد از استراحت میهمانان؛ خبر درگذشت عزیزش را به اطلاع آنان می‌رساند.

در یکی از عملیات­ها از ناحیه­ ی صورت مورد اصابت تیر مستقیم قرار گرفت. تیر به زیر چشم راستش اصابت کرد و از سمت دیگر بین چشم و گوش چپش بیرون آمد. او تا آخر عمر از مشکلات چشم و صورت درد می­ کشید و به قول جانبازان همرزمش بهره ­ی معنوی می ­برد.

اواخر دهه‌ی شصت در ایام مرخصی به سر می‌بردیم، یکی از عموها به دلیل کهولت سن به رحمت خدا رفته بود، همراه با اقوام و آشنایان در خانه‌ی مرحوم جمع شدیم. فرزندان آن مرحوم سراغ یکی از سادات محترم محل و یکی دو نفر دیگر که با مبادی غسل و کفن آشنایی داشتند رفتند؛ اما افراد مورد نظر در محل حضور نداشتند...

سرباز وظیفه ­ای به گردان اعزام شده بود تا خدمت سربازی­ اش را بگذراند. این سرباز برابرگزارش فرمانده اش اهل ایمان نبود. مسائل اعتقادی را قبول نداشت و به انجام امور عبادی پای بند نبود. بچه ­های گروهانش سعی کرده بودند این مسائل را به او یاد بدهند ولی امتناع کرده و در جواب­شان گفته بود که چیزی را قبول ندارد و عمل نمی

سبزخدا دریکوند(مصطفی میررضایی) به لحاظ توانمندی و فعالیت های فراوان و مؤثر؛ همواره مورد تقدیر و تشویق فرماندهان عالی سپاه بود، به طوریکه حتی از طرف رهبر عزیز، حکیم، بصیر و فرزانه‌ی انقلاب، حضرت امام خامنه‌ای (حفظه الله) مورد تقدیر و اهدای لوح و هدیه شد. این لوحه های تقدیر به مرور در اختیار علاقه‌ مندان قرار

یکی از عملیات های با نام و نشان لشکر 57 ابوالفضل (ع)، عملیاتی با نام شاخ شمیران بود که نقش محوری و اصلی را در این نبرد؛ گردان ویژه و خط شکن انبیاء (ع) بر عهده داشت... دشمن بعثی؛ اطراف و نزدیکی های ارتفاع را با انواع مین های ضد نفر؛ تله گذاری کرده و کمین های مخفی و متعددی ایجاد کرده بود. در ساعت شبیخون بر دشمن، شب که از نیمه

در رابطه با مقرتیپ 57 ابوالفضل(علیه السلام) قبلاً درب پادگان تقریبا سمت شرق پادگان بود می‌خواستند بندازند طرف شمالش؛ همین درب فعلی به طرف جاده کمربندی، چندین بار مسئولین تیپ به مالکین اراضی و عمده مالک مرحوم حاج صیدمحمدخان میر (پدر شهید، هدایت میر دریکوند) که از سران و بزرگان ایل دریکوند بود مراجعه نمودند

نمی‌دانم از کدام خاطره بگویم. مروری که به ذهن خود کردم همه‌ی خاطرات پر مفهوم و حجاری شده و غیر قابل پاک شدن است. سال66 گردان أنبیاء از تیپ 57 حضرت ابوالفضل (ع) را بعد از تمرینات رزمی مهیای عملیاتی در منطقه‌ی سلیمانیه‌ی عراق کردند، یک روز قبل از عملیات در نزدیکی‌های نقطه‌ی عملیات استقرار پیدا کردیم

منصور سلامتی: در منطقه‌ی شهر ماووت ارتفاعات الاغ لو سال 66 در عملیات بیت المقدس 2، شب بود؛ از داخل برف ‌ها حرکت می‌کردیم تا زانو در برف بودیم. از شدت سرما ریش رفقا زنگوله بسته بود عملیات ما عملیات غافلگیری نبود چراکه مرحله دوم عملیات بود، دشمن از عملیات ما اطلاع داشت،